Reisverslag 1 | IJmuiden – Plymouth

IJmuiden – Plymouth | 24 sept – 28 sept

Feestelijke doping zeilschip: ‘New Nexus’.

Eindelijk was het dan zo ver. De dag van vertrek! Dit was de dag waar we inmiddels 5 jaar naar toe hadden geleefd. Dat betekent dat ik dus ook al 5 jaar lang samen met Niels op ons schip, met ongeveer 10 vierkante meter aan woonruimte, samen woon. Toen nog beide student, inmiddels heb ik een jaar werkervaring als arts op de spoedeisende hulp en heeft Niels zijn eigen bedrijf opgezet. Onze gezamenlijke droom heeft ons na hard werken tot dit moment gebracht. Want hard werken was het. Onze jongensdroom zal over een paar uurtjes beginnen. We gaan met ons eigen schip de wereld rond zeilen! In het bijzijn van onze vriendinnen, familie en goede vrienden drinken we nog een drankje op het strand in IJmuiden. Het getij maakt dat we vlak voor zonsondergang pas vertrekken en dit geeft ons nog de ruimte om uitgebreid afscheid te nemen. Voor sommigen is dit afscheid maar tijdelijk, anderen zal ik misschien pas over 3-4 jaar weer zien. De tranen vloeien dan ook rijkelijk.

Afscheid nemen van de familie van Niels

 

Dan is er geen weg meer terug en stappen we aan boord van ons schip. Sierlijk ligt ze al op ons te wachten, nog niet wetende dat dit haar eerste wereldreis zal gaan worden. We kennen haar inmiddels door en door en hebben haar met heel veel liefde en passie nieuw leven ingeblazen. Als we vooraf hadden geweten hoeveel geld en tijd we in dit schip zouden steken hadden we het misschien wel nooit gedaan.

Nu houden we van haar en is ze voor ons het mooiste schip dat hier in de haven ligt. New Nexus is haar naam die ze onlangs tijdens een feestelijke doping in Groningen kreeg. De naam die wij de komende 3-4 jaar bij tig verschillende havens zullen moeten melden.

Niels start de elektrische motor en geruisloos varen we de buitenhaven van IJmuiden uit. Een mooi zonnetje staat laag aan de horizon en er staat een klein beetje wind uit het oosten. Ik schat zo rond de 8 knopen (1 knoop is 1,8 km/h) dus langzaam maar gestaag zeilen we richting horizon. Ik heb nog nooit zo lang gezwaaid als vandaag, misschien wel omdat ik weet dat dit afscheid anders is dan anders.

Tjerk roept de Coastguard van Engeland op

Onze eerste bestemming is Southampton. Hier hebben we met Bas afgesproken, hij zal de komende 6 maanden met ons meevaren. Terwijl ik rustig wen aan ons constant bewegende huis wordt het donker boven ons, heel erg donker. Er staat meteen een uitdaging op ons pad, namelijk het doorkruizen van de shipping lanes. En dan ook nog eens bij één van de drukst bevaren gebieden van de wereld. De eerste nacht zijn we dus beide veel wakker en we besluiten onze diensten de volgende dag pas in te laten gaan. Dankzij ons AIS systeem kunnen we alle vrachtschepen goed zien op onze kaartplotter, maar wat nog belangrijker is, is dat ze ons ook goed zien! Daarentegen zijn de Engelse vissersscheepjes niet altijd voorzien van AIS en ze maken bovendien onvoorspelbare bewegingen. Op een paar keer overstag en gijpen (keren) na hebben we echter geen beangstigende momenten gehad. Omdat het zo lekker gaat en de voorspelling nu nog goed is besluiten we niet te stoppen in Southampton maar door te varen naar Plymouth. Voor Bas is dat maar 4 uur met de trein, en voor ons is dat zeker 2 dagen varen. We vangen ter hoogte van Southampton nog een makreel, een poon en een horsmakreel en smikkelen deze op, 2 uur nadat ze hier nog rond hebben gezwommen. Dan zien we water onder de vloer vandaan komen. Shit, waar komt dat vandaan! We hadden nog zo duidelijk op ons lijstje gezet alle afsluiters dicht te doen voor vertrek. Door het mooie weer (en misschien wel alle emoties) hebben we er echter niet meer aan gedacht. We komen erachter dat 1 van onze pompen die juist water uit de boot moet pompen is gaan hevelen omdat de slang niet hoog genoeg boven de waterlijn langs loopt. We pompen de boot leeg en besluiten dit later aan te pakken als we ergens aan een steiger of voor anker liggen. Voor ik ga slapen en Niels mijn dienst overneemt zetten we een dubbel rif in het grootzeil. Dit zal vaste gewoonte worden tijdens onze reis, om niet achter de feiten aan te lopen als er plots harde wind op komt zetten. Over de marifoon wordt een weerswaarschuwing gegeven: Over de nacht windkracht 6 met vlagen van 8.

Puntje door het water

Als ik na 4 uur mijn dienst aan Niels overdraag, nemen de wind en golven in omvang toe. Mijn haren en handen zijn nog zout door al het opvliegende water in mijn dienst, maar douchen is onmogelijk met dit gehak door de golven. Ik kruip in een zoute slaapzak en leg mijn hoofd op mijn met vocht doordrenkte kussen. Ik lig in de keuken op wat normaal gesproken de rugleuning is, het schip helt zo’n 25 graden. Lijnen klapperen tegen de mast en golven beuken op de zijkant van het schip. Voor mijn gevoel heb ik mijn ogen nog maar amper dicht of ik wordt door Niels geroepen. Ik klim mijn slaapzak uit en wurm mezelf weer in een nat zeilpak. Vol euforie vertelt Niels me dat hij al zeker 30 mijl heeft afgelegd in iets meer dan 3 uur maar dat de wind draait en dat we overstag moeten. Vanwege de ruime wind moet de bulletalie (lijn die zorgt dat de giek niet naar de andere kant klapt bij een golf) los om te kunnen draaien. Ik loop naar het voordek en probeer de knoop van de bulletalie los te trekken. Deze heeft zich echter met het hevig gebeuk over de golven, vaster en vaster getrokken en mijn vingers lopen wit aan. Ondertussen lijkt de zee mij met de meest ritmische bewegingen naar zich toe te trekken. Als Niels de grootschoot van het zeil nog iets losser zet voel ik de knoop langzaam losser komen en komt er weer bloed in mijn vingers. Hebbes! Toch maar iets anders voor verzinnen als het wat zachter waait. We besluiten te gijpen en ik kan nog heel eventjes proberen te slapen.

Hele groep dolfijnen onder de boot

Tijdens mijn dienst daarop wordt het weer weer rustiger en begint zelfs het zonnetje te schijnen. Zo’n 10 dolfijnen verzamelen zich rond de boot en van een storm is van verre geen sprake meer. De laatste 50 mijl hebben we weinig wind maar het glooiende Engelse landschap en het blauwer wordende water doen dat vergeten. Midden in de nacht komen we aan in Plymouth, onze basis voor de oversteek naar Spanje.