Reisverslag 3 | A Coruna – Porto

A Coruna (Esp) – Porto (P) | 13 okt – 20 okt

Het is stralend blauw, zo’n 25 graden en er staat een redelijk forse zuidenwind. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zien er niet veel anders uit. Niet dat dit vervelend is, maar we staan enigszins op tijd omdat Jamie, Berber en Denise, onze vriendinnen, 9 november op Gran Canaria landen. De wind zal dus moeten draaien.
Vanwege de warmte is dit een uitstekend moment om alles eens goed uit te wassen en van zout te ontzien. De hele boot wordt leeg getrokken en alle dekbedden, kussens, matrassen en kleding ligt verspreid over de steigers. Met een tuinslang wordt alles tot in de puntjes ondergespoten met heerlijk zoet water. We vragen ons af of dit ooit nog droog is voor we gaan slapen maar een uurtje later vliegen de eerste onderbroeken al van de waslijn. Met de warme wind uit het zuiden, die als een föhn aanvoelt, is alles in een mum van tijd droog.



Ons klussenlijstje wordt gestaag afgewerkt en voor we het weten zijn er al 2 dagen voorbij. Voor morgenavond staat er als enige dag voor de komende tijd een gunstige wind voorspeld. Met deze voorspelling kunnen we in precies 1 dag naar Finesterre zeilen. Van daaruit is het makkelijker om goede wind af te wachten en verder naar het zuiden af te dalen. Overdag vinden we nog de tijd om A Coruna iets beter te kennen en koken we alvast een maaltijd voor als we die avond gaan zeilen. De havenmeester vertelde ons eerder de week dat we echt niet op maandag moesten vertrekken omdat er een veel te hoge golfslag zou staan door orkaan Ophelia die richting Ierland raasde. Wij dachten dat dit een verkooppraatje was en zagen de 1 na de andere boot overdag uit de haven vertrekken. Ondertussen was de havenmeester druk in de weer om alle boten van extra lijnen te voorzien alsof er hier een orkaan zou over razen.

Rond 20.00 uur gooiden wij de trossen los

Vertrek uit A Coruna

en voeren het zeegat van A Coruna uit.
De voorspelling voor de nacht was een windkracht 2-3 met golven van 4-5 meter. Van de golven hadden we niet heel veel last tot de wind het al vrij snel liet afweten. De bulletalie deed de hele nacht dienst als klappenopvanger. In de volgende namiddag lopen we Finesterre aan waar we voor het eerst ankeren. We liggen in een prachtig baaitje en dit wordt ons nieuwe huis voor de volgende 3 dagen. Één van die dagen regent het letterlijk de hele dag en dan kom je erachter dat een boot toch wel erg klein is. We beklimmen de lokale berg, vissen dagelijks onze avondmaaltijd bij elkaar en hebben ook nog wat klusjes te doen.

Ondertussen houden onze 17 zonnepanelen met gemak de accu’s vol. We hebben de generator nog niet hoeven starten sinds het begin van onze reis. Bas krijgt zelfs toestemming om in de avonden een paar uur op de xbox te spelen. Wat een luxe aan boord. Tot dusver functioneert alles super en daar zijn we toch een beetje trots op, omdat we alles zelf hebben aangelegd. Niels is de ingenieur aan boord en voor mij was elektra 5 jaar geleden niet meer dan iets wat erg moeilijk te begrijpen was. Nu kan ik de mensen die met belangstelling ons schip komen bekijken vertellen wat voor stukje techniek er in de boot is aangelegd. Dat we een 12V, 24V en 48V gelijkstroom systeem en een 230V wisselstroom systeem hebben. Het 12V systeem is nodig voor de meeste boordcomputers en verlichting en wordt geladen door middel van 5 zonnepanelen en een verticale as windgenerator. Het 24 volt systeem is nodig voor de ankerlier en wordt geladen vanaf het 48V systeem. Het 48V systeem is nodig voor de aandrijving van de elektrische motor en wordt gevoed door 12 zonnepanelen, een windgenerator in de bezaansmast en door de elektrische motor zelf die tijdens het zeilen opwekt doordat de as meedraait. 230V wordt van de 48V lithium accu’s omgezet en is nodig voor het koken op de inductiekookplaat en voor alle opladers en dergelijke. Verder bestaat er nog de mogelijkheid om de 12V accu’s op te laden met de 48V accu’s. Samengevat betekent dat, dat er heel veel snoertjes door de boot naar verschillende verdeelkasten lopen en dat het ene snoertje wel een schok geeft als er stroom op staat en de andere weer niet.

Als we na 3 dagen onze laatste boodschappen hebben gedaan en terug komen bij de boot lijkt deze plots een stuk verder weg dan toen we een uur geleden in het bijbootje naar de kant stapten. Onze kaartplotter bevestigt ons vermoeden. Door de wind die plotseling uit een andere hoek is gekomen is het anker gaan krabben. We liggen niet meer achter de beschutte muur en ons schip ligt te wiegen op de binnenkomende golven. Bovendien is de ankerrol door de kracht die er op is gekomen volledig omgebogen en ontzet. Met heel veel moeite krijgen we uiteindelijk het anker los. We leggen het schip voor de komende nacht aan een mooring boei en hijsen de volgende dag aan het eind van de dag de zeilen terwijl we nog aan de boei liggen. Op naar Porto!

Aanvankelijk hadden we een lekkere gang erin zitten en omdat we toch wel 100 mijl moesten afleggen besloten we geen rif in het zeil te leggen. Dat hebben we geweten. Vlak nadat het donker was geworden kregen we een bui over

Kijkje in de achterkajuit

ons heen die ons eens flink zou testen. Een dikke windkracht 6 blies ons om de oren en met vol tuig betekent dat, dat het schip niet alleen met de gangboorden maar ook met de volledige kuipbankjes op bakboord onder water stond. Nog niet eerder gingen we zo schuin. Inmiddels hadden de golven zich ook aangesloten bij het complot tegen ons. Regelmatig dook de neus van de boot volledig onder water wat werd gevolgd door een soort vloedstroom van honderden liters water die door de gangboorden naar achter richting onze beschutte kuip werden gestuwd. Tegelijkertijd bij het naar beneden gaan voelde ik mijn maaginhoud bij iedere golf een stukje dichter tegen mijn huig aan drukken. Met alle moeite probeerden ik zo hoog mogelijk aan de wind te varen om maar niet nog schever te worden gedrukt. Reven (het zeil kleiner maken) was in deze wind onmogelijk. Na ongeveer een uur werd de wind minder en kregen we weer wat gang in het schip. Inmiddels was mijn dienst ook bijna voorbij en volledig doorweekt kroop ik naar de voorkajuit. Uit ervaring weet ik dat ik niet te lang moet wachten voor ik ga liggen met mijn ogen dicht omdat ik anders de vissen weer mag voeren. Inmiddels was ik vrij bedreven in het uittrekken van mijn kleding en ik lag binnen 2 minuten in mijn slaapzak. Ik heb nog geen tijd om mijn ogen te sluiten en spring op. Ik excuseer Niels nog dat ik de zeereling niet haal en braak onze wasbak vol. Omdat ik bang ben dat het gaat stinken sta ik vervolgens met de kraan aan met een vinger door mijn warme kots te roeren zodat de stukjes wat beter door het afvoerputje gaan. Ik kan er ook wel om lachen als ik mezelf hier zo zie staan. Gelukkig voel ik me niet ziek, alleen probeert mijn maag mij op een andere gedachte te brengen. Niels heeft die nacht nog een erg onrustige dienst met erg harde wind en veel overslaand water maar als ik de volgende ochtend aan mijn dienst begin lijkt de rust wedergekeerd. We zijn trots op ons scheepje. Ze heeft zich goed gehouden tijdens deze wind met vol tuig. De zon begint steeds feller te worden en al snel is er land in zicht. Die avond lopen we Porto aan en afgelopen nacht lijkt alweer vergeten. We leggen New Nexus bij de eerste beste steiger aan die we zien. Zo, nu eerst maar eens een wandeling langs de Boulevard!

Tjerk kayaken achter de boot.